Vroeger vond ik deze leeftijd oud.
‘Ouderdom is niet het avondrood van ons bestaan, maar de dageraad van wijsheid’ las ik laatst.
Als ik terugkijk zie ik dat ik ben blijven staan daar waar ik vroeger zeker meende te weten dat ik zou omvallen. En als ik dacht dat het niet erger kon, wist het Universum toch weer iets te verzinnen.
Wat zou ik graag dat onzekere meisje van toen willen vertellen dat ze veel sterker is dan ze denkt. Dat haar gevoeligheid lastig is, maar tegelijkertijd een gave. Dat ze niet ‘gek’ is omdat het gezin waarin ze opgroeit haar daarin totaal niet begrijpt. Dat ze haar gevoeligheid en intuïtie niet langer hoeft weg te duwen in de hoop ‘erbij te horen’.
Tegelijkertijd weet ik ook dat alles wat ik heb meegemaakt, de zoektocht die daarbij hoort, me gevormd heeft. Dus als ik met meer zelfvertrouwen de wereld tegemoet was getreden, zou ik mezelf dan ontwikkeld hebben tot wie ik nu ben?
Waarmee ik absoluut niet wil zeggen dat ik nu ‘klaar’ ben, integendeel. Regelmatig kan ik nog in twijfel schieten, enorm zoekend zijn. En ondanks dat dit soms zwaar voelt, past het me ook. Want als ik érgens blij van word, dan zijn het de ontdekkingen in de zoektocht naar dát wat ‘het leven’ heet.
Als vrijwilliger bij Slachtofferhulp stond ik al regelmatig verbaasd hóe verschillend mensen konden reageren op ogenschijnlijk dezelfde gebeurtenissen. Dat vond ik soms verwarrend, maar het maakte ook nieuwsgierig.
Even later kwam ik in aanraking met Reiki en leerde ik dat alles energie is. Zelfs op afstand kun je energie sturen met verbazingwekkende resultaten. Ik herinner me nog goed het magische gevoel die eerste keer…
Toen ik hoorde hoeveel invloed een familiesysteem kan hebben, zelfs generaties ver, ging ik benieuwd naar zo’n opstellingenmiddag, voorgenomen uitsluitend toeschouwer te zijn, zeker nog geen representant.
Bij de eerste opstelling al werd ik gevraagd en voordat ik bewust kon reageren, hoorde ik mezelf ‘ja’ zeggen en stond ik daar. Ik raakte zó gefascineerd dat ik direct voelde ‘dit wil ik ook leren!’.
De volgende dag zat ik in de zon na te genieten van een duinrit met m’n paard naast een voor mij totaal onbekende vrouw die enthousiast vertelde over een opleiding. Inderdaad…Familieopstellingen.
M’n hart maakte een sprongetje.
Ik begreep steeds meer, maar nog steeds niet veel van mezelf…
Tot iemand een boek over Hoog Sensitiviteit onder m’n neus duwt, waarin ik zóveel herken dat ik in eerste instantie het boek dicht klap vanuit totale verwarring. Had ik mezelf jaren lang ‘gek’ gevoeld en nu bleek dit een naam te hebben?! Ongeveer 20% van de bevolking ervaart hetzelfde?! Misschien denk jij nu dat het op dat moment een opluchting zou moeten zijn. Dat was het uiteindelijk ook. Alleen wanneer je jarenlang zó je best gedaan hebt om ‘normaal’ te doen omdat je omgeving je keer op keer raar aankijkt, ik zelf ook niet begreep waar de plotselinge ingevingen vandaan kwamen, dan is het besef dat het er wél mag zijn behoorlijk verwarrend.
Toeval bestaat niet. Wanneer het de bedoeling is, word je geholpen. Dat heb ik meerdere keren ervaren.
Hoewel je sómmige dingen niet altijd direct als ‘hulp’ ervaart. Maar als je later in je leven ‘achterom kijkt’, begrijp je het ineens.
Uit m’n zoektocht zijn 2 hoofdlijnen ontstaan: hoog sensitiviteit en familiesystemen.
Vorig jaar tijdens de training bij Maarten Oversier werd me gevraagd wat m’n drijfveer was.
Ik vertelde mijn vermoeden; hebben deze 2 met elkaar te maken?
Is er iets in een familiesysteem gebeurd waardoor Hoog Sensitiviteit noodzakelijk was?!
Daarin vind ik steeds vaker bevestiging. De methodiek die ik bij Maarten heb geleerd én de opstellingen blijken hierin een ‘gouden combinatie’.
“Als je eenmaal naar je hart begint te luisteren,
volgen de grotere stappen vanzelf”
Paul Coelho.
