Uiteindelijk is alles liefde…hoor je tegenwoordig regelmatig.
Ik word er eerlijk gezegd een beetje kriegel van. Omdat het vaak wordt gebruikt als een spirituele uitvlucht.
Door dit (tegen jezelf) te zeggen kijk je niet naar je schaduwkanten, die op de achtergrond enorm sturend zijn. Dus wanneer iets of iemand je raakt, jij vervolgens diep ademhaalt en verzucht “uiteindelijk is alles liefde” duw je belangrijke emoties weg alsof ze onzin zijn, niet de moeite waard om gevoeld te worden.
Het grote probleem is: ze zijn daardoor NIET weg…
Sterker; alles wat omhoog komt en weer teruggeduwd, verzamelt zich in jouw onbewuste tot een ‘bom’ die een keer gáát ontploffen. Of dit nu in de vorm is van een woedeaanval waarin je álles ongecontroleerd naar buiten gooit of in een andere uiterste vorm, zoals een depressie. Wat in feite óók een ‘ontploffing’ is maar dan naar binnen gericht.
De wereld waarin we leven bestaat uit dualiteiten. Kijk naar de natuur: eb en vloed, dag en nacht, man en vrouw. Daar kun je van alles over verzinnen, proberen er tegenin te gaan, maar de waarheid haalt je al snel in. Hoe harder het gevecht, des te heftiger de gevolgen.
Dus waarschijnlijk hebben tegenstellingen een reden…
Stel je zou je omgeving als een spiegel zien, waarin anderen jou tonen wat je bijvoorbeeld nog te veel vasthoudt, wanneer je te weinig grenzen stelt of waar diepe overtuigingen (vaak nooit werkelijk kritisch onderzocht) de overhand nemen. Stel wanneer de ander jou raakt, jij jezelf afvraagt ‘wat is het in mij wat er nu geraakt wordt”. Dán ontstaat er een ongelooflijk mooi proces, waarin je jezelf steeds meer gaat ontdekken.
Iedereen heeft namelijk deelpersoonlijkheden in zich, gevormd door ervaringen in het huidige leven maar ook door diepe overtuigingen en overlevingsmechanismen die zijn doorgegeven door (voor)ouders.
Die ‘innerlijke autoriteiten’ maken vaak de dienst uit zónder dat je je dat realiseert. Zelfs als je denkt ‘dit voelt goed’ is dit meestal gebaseerd op een oud en daardoor vertrouwd gevoel, dat helaas lang niet altijd veilig is, laat staan het beste. Dat interne regime houdt zich zorgvuldig vast aan overlevingsmechanismes gebaseerd op onderdrukte angsten.
Wanneer je die los kunt laten, geeft dat zóveel vrijheid…
Maar dat kan alleen door ze éérst te erkennen, te onderzoeken en te doorvoelen.
Het mooie van dat proces is dat jij ze dan niet loslaat, nee…ze laten jou los.
Jezelf leren kennen is het mooiste dat je voor jezelf kunt doen. Trouwens óók voor je omgeving, want je wordt er immers een leuker, stabieler, blijer mens door.
Uiteindelijk geloof ik ook dat alles liefde is. Maar dan bekeken vanuit een véél groter geheel!
Een mooi boek om hier iets over te lezen is ‘Het sprookje van de dood’ van Marie-Claire van der Bruggen.
Ben jij er aan toe jouw ‘innerlijke autoriteiten’ te onderzoeken zodat ze minder, zelfs géén grip meer op je hebben?
Wil je meer vrijheid ervaren? Betere keuzes maken voor jezelf…?! Neem dan contact op. Omdat je dat waard bent.
