Ze vond het een bijzondere vraag, maar ze nam hem toch aan omdat er diep van binnen iets resoneerde.
‘Stel jij hebt als ziel precies déze ouders gekozen, omdat ze jou dié moeilijkheden gaven om te leren waarvoor je hier gekomen bent. Wat zou dat zijn? Welke les heb je dan gekozen voor dit leven.’
Omdat jouw ouders je niet altijd konden geven wat je nodig had, loop je al heel jong ‘gedoe’ op (tegenwoordig al snel als trauma betiteld).
Alleen al doordat je je niet altijd gezien of gehoord voelde, kreeg jij waarschijnlijk de indruk dat je dit niet waard was, voelde je geen bestaansrecht en ging je daardoor enórm je best doen. Óf je werd een ‘dwarsligger’.
Misschien voelde je aan dat er iets niet klopte in hun relatie, ondanks hun poging dit te verbergen en wierp jij je op als ‘bumper’ tussen die twee.
Welk ‘gedoe’ jij ook kreeg, je hebt daardoor een mechanische ontwikkeld om er mee om te kunnen gaan.
Waar we vaak aan voorbij gaan is dat precies dié uitweg meestal een onvermoed talent aanwakkert.
Wellicht heb je een enorme strijdlust ontwikkeld om alles wat niet juist of onrechtvaardig voelt aan het licht te brengen.
Waardoor je veel krachtiger gaat staan voor onrecht dan menig ander.
Of heb je een enórme ‘bullshit radar’, waarmee je direct onwaarheden detecteert, zowel in situaties als bij mensen.
Het probleem is dat je waarschijnlijk veel ‘gezucht’ hebt gehoord vanuit je omgeving. Of er werd gezegd dat je ‘niet zo moeilijk’ moest doen (terwijl later bleek dat je gelijk had). Als gevolg daarvan neigde je jezelf te dimmen. Vanuit angst voor kritiek, verlaten of afgewezen te worden, de verbinding te verliezen. Zo leerde je het af te luisteren naar dat innerlijke gevoel, ging je het zelfs afwijzen en dáár zit de grootste de pijn.
Omdat het kind in jou het nauwelijks kan verdragen dat het nog steeds niet goed genoeg is…
Zou het kunnen dat jij als ziel precies déze ouders hebt uitgekozen omdat uitgerekend zij jou dié moeilijkheden zouden geven, waardoor je datgene leert waarvoor je hier bent? Eén van de zinnen die tijdens een opstelling vaak gebruikt wordt om de energie in het systeem weer te laten stromen, is: ‘jij bent voor mij de juiste vader / moeder’.
De uitnodiging hier is te aanvaarden dat onbegrip van een ander vaak het gevolg is wanneer je daadwerkelijk gaat staan voor wie je bent en wilt zijn. De hoop los te laten dat iedereen jou kan, wíl begrijpen.
Volwassenheid betekent verantwoordelijkheid nemen, voor jezelf én voor de keuzes die je maakt.
Daar zul je je dan soms schuldig over voelen omdat je op die manier meestal niet aan de verwachtingen van anderen voldoet.
Is dat niet de uitdaging voor iedereen? Te zijn wie je bent, ook al draagt dat niet ieders goedkeuring.
