‘Jij bent ook zó gevoelig..!’ Dit wordt vaak tegen me gezegd. Vroeger bevroor ik dan als het ware.
Durfde, kón ik geen reactie geven. Want als kind dacht ik dat het aan mij lag en dat was best angstig.
Ik begreep al op jonge leeftijd heel goed dat ik ‘anders’ was dan m’n omgeving. Want t was me wel duidelijk dat zij géén last hadden van die ‘overgevoeligheid’ en als je als kind iets NIET wilt, is het ‘anders’ zijn. Je wilt erbij horen, want dat voelt veilig. Dus paste ik me zo goed als mogelijk aan. Dat was lastig, want hetgeen ik (aan)voelde was nauwelijks weg te poetsen. Waardoor ik vervolgens weer te horen kreeg dat ik het mezelf maar vréselijk moeilijk maakte door overal over na te denken, té moeilijke vragen te stellen, altijd op zoek te zijn naar kloppende antwoorden. ‘Laat het toch!’ werd er dan geroepen.
Maar het voelde helemaal niet alsof ik daar een keuze in had.
Ik voelde schaamte vanwege het gevoel ‘anders’ te zijn. Héél lang heb ik geprobeerd het te onderdrukken met als gevolg pijnlijk stijve schouders, vaak een zere keel en bijna altijd een onrustig gevoel. Wat m’n hoofd riep was namelijk iets heel anders dan wat m’n gevoel influisterde en hoe meer ik luisterde naar die gedachtes, m’n gevoel wegduwde, des te sterker werd die onrust.
Tot iemand zei dat deze gevoeligheid nou eenmaal bij me hoort en hele mooie kanten heeft.
Dat wanneer iemand mij ‘overgevoelig’ noemt, die persoon duidelijk slecht om kan gaan met gevoeligheid.
Waarschijnlijk zelf gevoelens en emoties constant wegduwt, waardoor ik als ‘lastig’ word gezien.
Want iemand die werkelijk neutraal is stelt vragen, geen ‘diagnose’.
Dat moest ik even laten bezinken…wanneer je altijd de verantwoordelijkheid hiervoor naar jezelf hebt toegetrokken, is het best een hele verandering om die ineens bij de ander te laten.
Wist je trouwens dat dieren ook hoog sensitief kunnen zijn? Dit zijn vaak degenen in een kudde die de rest waarschuwen voor gevaar. Een zéér nuttige functie dus! Dit heeft met veiligheid te maken en ik heb me altijd afgevraagd of ditzelfde ook geldt voor mensen die hoog sensitief zijn. Zit er soms iets in het familiesysteem waardoor die sensitiviteit nodig is?
Die bevestiging kreeg ik kort geleden, toen ik samen met een collega mijn vrouwenlijn nog weer eens dieper onderzocht. Daaruit werd duidelijk dat je als vrouw ‘veilig’ was, werd geaccepteerd in het familiesysteem, mits je in ‘het juiste plaatje’ paste en ik voldeed daar niet aan.
Het is zó waardevol om je familielijnen te onderzoeken, want door liefdevol en zonder oordeel te kijken naar onverwerkte gebeurtenissen die zich vervolgens vast hebben gezet in diepe overtuigingen, krijgt energie die vast zat weer de ruimte om te stromen. Niet alleen in jezelf, maar ook voor al diegenen die jou voor zijn gegaan én die nog na jou komen.
