Al weer ruim 4 weken geleden dat ik van m’n paard werd gelanceerd. Weken gedwongen ‘rustig aan’.
Je kunt zeggen ‘wat is daar mis mee?’. Ik krijg veel hulp, alles wordt geregeld, dus in feite hoef ik me nergens druk om te maken.
Maar er wordt een oud patroon geraakt, wat het lastig maakt om hierin werkelijk te ontspannen.
Om hulp vragen deed ik vroeger namelijk zelden, liefst niet. Ik had té vaak ervaren dat hulp wel werd gegeven, mits… En dan kwamen de voorwaarden. Uitreiken om hulp had ik daardoor afgeleerd, alleen wanneer ik geen énkele uitweg meer zag, maar dan altijd nog met veel innerlijke weerstand.
Pas toen ik leerde dat dit een overlevingsmechanisme is om pijn van een eventuele afwijzing te vermijden, dat dit óók de reden was dat ik daardoor zélf heel slecht iets kon weigeren, vanuit angst de ander te kwetsen, veranderde er iets. Ik zag in dat om hulp vragen in sommige situaties normaal is. Dat dit zorgt voor verbinding. Dat ‘nee’ een reëel antwoord is in bepaalde omstandigheden, waardoor ik op den duur zelf ook beter grenzen kon stellen.
Dat óók voorwaarden stellen gebeurt vanuit een overlevingsmechanisme en dat ik me niet schuldig hoefde te voelen wanneer ik die had geweigerd, ondanks de verwijten die vervolgens mijn kant op kwamen.
Langzaam aan lukte het beter, maar altijd vanuit de zekerheid dat ik (snel) iets terug kon doen. Maar in de huidige situatie word ik geconfronteerd met de wetenschap dat t wel een tijdje kan duren voordat deze ‘schuld’ weer vereffend kan worden.
En nét op het moment dat ik bedacht dat het wel heel mooi was om zóveel hulp te mogen ontvangen zónder voorwaarden, zónder erom te hoeven vragen, vlamde er plotseling een niet te onderdrukken onrust omhoog:
‘en nu ben ik er wel klaar mee! Ik wil m’n leven terug!’
Nét op dat moment appte een vriendin “bellen?!” Toeval bestaat niet, dus ik vroeg of ik even mocht spuien, met de waarschuwing : ‘redelijk of niet, ik moet het kwijt’.
Ze kon het gelukkig aanhoren zonder oordeel, zonder te willen adviseren.
Dat luchtte al op… Daarna kwam de uitdaging waarvan ik weet dat het de enige weg is, maar die oh zo lastig is:
alles te laten zijn, elke emotie, iedere herinnering, rustig door te ademen, tranen te laten stromen, niets weg te willen poetsen. Ook niet de teleurstelling omdat ik dacht dat ik dit al kon…
Overgave…
Als er iéts is dat het leven me de laatste jaren heeft geleerd, is het wel dat elke vorm van controle een illusie is.
En toch…deze onzekerheid, afhankelijkheid, het nodige geduld voelt als een test, een soort examen van het Universum. Zou ik me er vrijwillig voor hebben aangemeld? Zeker niet. Is het iets dat ik nog te leren heb? Waarschijnlijk wel…
”Er zijn geen vergissingen en toevalligheden.
Alle gebeurtenissen zijn zegeningen die ons iets willen leren.”
Elisabeth Kubler-Ross
