Wanneer je de ´wortel´ niet aanpakt kun je er nóg zoveel kunstjes op loslaten, maar het heeft geen enkel effect.
Opgelucht rijd ik naar huis, zojuist behandeld door een osteopaat en behalve dat m’n rug al een stuk beter voelt begrijp ik nu ook wat de oorzaak is. Al een tijd had ik last, maar omdat het nogal wisselend was dacht ik ‘ach, gaat vast vanzelf weer over’. Helaas werd het alleen maar vervelender…
Rek- en strekoefeningen, goed rechtop lopen, heupen bewust rechthouden, alles in de hoop dat het beter zou gaan; niets hielp.
Toch maar een afspraak gemaakt. ‘Jij gaat even de ‘catwalk’ doen en ik film’ zei hij.
Ik voelde direct enórme weerstand, kon hij niet gewoon m’n rug checken?!
Die opstandigheid herken ik wel; ik houd er niet van geobserveerd te worden en dan óók nog eens gefilmd! Toch, wetende dat het nodig was, zette ik met een diepe zucht de pas erin.
Vervolgens werd ik ‘gebombardeerd’ met vragen en zo kwamen we op m’n knie, waar ik járen geleden een keer op gevallen ben. ‘Hoezo is dit nog relevant?!’ vroeg ik. Hij glimlachte alleen maar en ging door met vragen, waarvan de meeste antwoorden uiteindelijk toch te maken bleken te hebben met m’n klachten…
Opgelucht stapte ik in de auto en dacht: ‘tjonge, hoe bedénk je ook dat het vanzelf wel weer overgaat?!’ Toen realiseerde ik me dat ik in dezelfde valkuil was gelopen als veel van m’n cliënten, die vaak pas na een lange tijd van eenzame worsteling een afspraak maken. Oók vanuit de gedachte dat t uiteindelijk wel vanzelf over gaat. Vaak na eerst allerlei ‘spirituele truckjes’ toegepast te hebben: voorál positief denken, zo min mogelijk aandacht geven, jezelf voorhouden dat er nog véél ergere problemen bestaan, wijzen naar anderen: als die eindelijk eens zouden veranderen of toegeven dat…
Laatst las ik over het fenomeen ‘spirituele bypass’. Deze term komt van John Welwood, een Boeddhistische leraar. Zijn definitie hiervan is ‘de tendens om spirituele ideeën te gebruiken om onverwerkte emotionele pijn, psychologische verwondingen en onafgewerkte ontwikkelingstaken uit de weg te gaan’. Met andere woorden: de ontkenning van de schaduw in jezelf.
Een vorm van dissociatie die altijd wijst op verdrongen pijn en ervoor zorgt dat je vanuit je hoofd gaat leven, vanuit aangeleerde overtuigingen, waardoor je het contact met je lichaam meer en meer verliest, terwijl dát in feite je allerbeste kompas is.
Je dénkt dat je de pijn ontloopt, maar niets is minder waar: het leven zal je blijven uitdagen in de vorm van gebeurtenissen of mentale, soms zelfs fysieke klachten.
Nét zolang tot je de moed hebt om je pijn te voelen in plaats van te ontkennen, te ontlopen of te verdoven.
Je schaduwkanten aan te kijken en daar zélf verantwoordelijkheid voor te nemen.
