Twee weken geleden: met een klap beland ik in het zand, na een paar flinke capriolen van m’n paard.
De eerste ‘luchtsprongen’ kan ik nog uitzitten, maar uiteindelijk vlieg ik (letterlijk) door de lucht. Op het moment dat ik de grond raak weet ik ‘dit is niet goed’. Na een aantal onderzoeken in het ziekenhuis stelt een arts zich voor als traumachirurg. “Klinkt niet gunstig” zegt ik. “Klopt, je bekken is op 3 plekken gebroken” zegt hij.
Op dat moment voel ik alleen maar verbijstering en ongeloof. Het enige dat ik kan doen is mezelf overgeven aan wat komen gaat. De ambulance naar Alkmaar gaat met zó’n snelheid dat ik die berusting nog érg lastig vind. Naast me zit een aardige ambulance medewerkster die van alles vraagt en vol enthousiasme vertel ik haar over hoogsensitiviteit, de invloed van voorouderlijk trauma, familie opstellingen, kortom ik ‘ratel’ de hele rit door.
Voor m’n gevoel omdat ze zo belangstellend is, achteraf misschien meer om mezelf af te leiden…
Aangekomen in t volgende ziekenhuis voel ik me ineens geconfronteerd met een aantal behoorlijke uitdagingen…
Afhankelijkheid, onzekerheid, geduld.
Voor werkelijk álles moet ik om hulp vragen…
Allerlei medicatie krijg ik toegediend, terwijl ik daar altijd zó kritisch op ben.
Onzekerheid hoe dit gaat aflopen, alsook waarom m’n paard ineens zó gek deed. Tis nooit een ‘doetje’ geweest en dat vond ik altijd leuk, maar dit gedrag ken ik totaal niet van hem. Wat is er aan de hand?
Ik kan voorlopig niet naar hem toe, dus ook dát moet ik aan anderen overlaten…
Als ik een vriendin spreek, vraagt ze: “heb je al gehuild?” Het antwoord is tot mijn eigen verbazing ‘nee’.
Ik voel ze niet, die tranen. Verbijstering dat dit me gebeurt na 55 jaar paardrijden, dát voel ik vooral.
Maar ook dankbaarheid: m’n vriend die dag en nacht over me waakt, boodschappen en lekkere hapjes worden langsgebracht, heerlijke maaltijden gekookt. Stalgenoten zorgen voor Vondel, buren wandelen met Zara. Er is hulp in allerlei vormen… De mazzel dat ik uiteindelijk niet geopereerd hoef te worden omdat de breuken goed tegen elkaar aan zitten (alsnog 6 weken revalideren, maar ok…) ik ontvang kaarten, mooie boeken, een zee aan bloemen, lieve berichtjes. Ondanks alles voel ik me een gezegend mens.
Maar dan…afgelopen weekend de laatste dagen van de training over voorouderlijk trauma bij Maarten Oversier. Wat heb ik me daarop verheugd! En ik kan er niet bij zijn…maar ook nu: geen tranen. Alleen maar blij dat er een computer geregeld wordt, zodat ik alles online kan volgen.
Aan het eind van de zondagmiddag heeft Maarten de gitarist El Periquín uitgenodigd.
Op het moment dat hij het liedje ‘Herinneringen’ speelt, komt er ineens van alles los…
Een waterval van emoties zonder énige logica. Heeft het met de huidige situatie te maken?
Geen idee, maar het lucht wel op.
En ook dát is overgave ♥
