Tot m’n grote verbazing kwam ze die avond niet opdagen.
Ze had afgesproken voor een intake omdat ze van een vriendin hoorde hoeveel inzicht een familieopstelling kan geven. Ik belde haar, ze nam niet op. Dat verontrustte me, omdat ze aangegeven had heel graag een opstelling te willen. Dus ze zou nooit zó maar weg blijven.
De dag daarna belde ze verontschuldigend op… Ze was zéker van plan geweest te komen, maar was m’n adres vergeten. Toen ze wilde bellen om dit na te vragen, bleek haar mobiel te zijn verdwenen.
De hele avond had ze gezocht, maar niet gevonden. Pas de volgende ochtend weer.
Ik vond het wel bijzonder, maar ja, het kan gebeuren…
De dag van de opstelling stond ik in de deuropening om iedereen te ontvangen en zag haar auto aankomen. Het portier ging open en ze króóp er letterlijk uit. ‘Wat is er gebeurd..?!’ vroeg ik verschrikt. ‘Geen idee….’ zei ze ‘ik werd wakker en mijn hele lijf zit op slot, ik kan nauwelijks staan of lopen’. Op dat moment schoot er direct door me heen ‘zou dit nu zo’n innerlijke saboteur zijn!?’ Over dat fenomeen had ik namelijk wel eens gehoord, maar nog nooit eerder zó duidelijk ervaren.
Haar opstelling was indrukwekkend…er kwam zóveel verdriet en onmacht omhoog vanuit haar systeem.
Het werd duidelijk wáár de energie was gestopt met stromen, hoeveel zij al die tijd onbewust vanuit liefde had gedragen en verantwoordelijkheid op zich had genomen die niet de hare was. Die dag begon voor haar het loslaten, wat nog best spannend voelde. Want als je deze verantwoordelijkheid je hele leven op je hebt genomen, dan voelt het bijna alsof dát je bestaansrecht geeft.
Wie ben jij wanneer je dit loslaat?!
Precies dát was de saboteur (in haar onbewuste) die (gelukkig tevergeefs) had geprobeerd haar te weerhouden.
Toen ik haar een tijdje daarna sprak, was er in die afgelopen weken iets heftigs gebeurd waardoor ze zóveel dankbaarheid en opluchting voelde door de inzichten die de opstelling had gegeven. Het voelde alsof ‘iets groters’ had voorzien én geregeld dat ze precies voordat dit gebeurde, deze inzichten mocht ervaren.
Het is al heel wat jaren geleden, maar ik ben het nooit vergeten.
Omdat de opstelling zélf zo’n indruk maakte, precies op de juiste tijd was, alsook door de strijd vooraf.
Regelmatig zie ik iemand met een mateloos groot verantwoordelijkheidsgevoel, waaronder een diep, onbewust verlangen blijkt te zitten naar verbinding. Ergens in dat familiesysteem werd het uitreiken verbroken, door gebeurtenissen die zó heftig waren, dat er niet over gesproken werd maar in plaats daarvan werden weggestopt onder een dikke, bijna ondoordringbare laag van schuld, schaamte, verdriet. En precies dáár ontstaat een energetisch ‘contract’, dat nog generaties lang onbewust verder kan sluimeren en beïnvloeden.
