Voel jij je wel eens BOOS?! Sta je jezelf dat dan toe? Of duw je het snel weg, omdat je de afwijzing hierop vanuit je omgeving al meerdere malen hebt gevoeld.
‘Joh doe niet zo boos!’ Wanneer dat vroeger tegen me werd gezegd vond ik dat vreselijk…want t enige dat ik graag wilde was harmonie en vooral de lieve vrede bewaren. Daar hoorde ‘boos zijn’ niet bij…
Bovendien begreep ik de opmerking niet zo goed, want ik had op dat moment (voor mijn gevoel) álle reden om ein-de-lijk een keer BOOS te zijn. Er was dan zó vaak over m’n grenzen heen gegaan dat t nu ook wel eens klaar was!!
Ik ging er in die tijd nog vanuit dat iedereen kon aanvoelen wat de ander nodig had, dus ook waar zijn of haar grenzen lagen. Dus het voelde nogal kwetsend wanneer er zo gemakkelijk en schijnbaar onnadenkend over mijn grenzen heen werd gewalst.
De ‘fout’ die ik in die tijd maakte, was de aanname dat iedereen net zo invoelend was als ik.
Wanneer je Hoog Sensitief bent voel je namelijk grenzen van de ander meestal haarscherp aan. Soms misschien zelfs éérder dan diegene zelf… Onbewust observeer je iedere verandering in energie haarscherp. Wat ik tóen nog niet wist, was dat dit aanvoelen een eigenschap is van HS, daardoor voor de meesten ongekend.
Het is dus jouw taak om je grenzen te bewaken. Een ander kan deze helemaal niet aanvoelen, want niet iedereen heeft dat invoelende vermogen.
Daarbij is het goed om te erkennen dat boosheid een boodschap heeft waar meerdere emoties onder schuilen; verdriet, teleurstelling, angst, vaak vermoeidheid.
Krop je boosheid op, dan wordt t één grote brei die er op een gegeven moment als een soort confettikanon uit knalt. Alles door elkaar, alleen minder vrolijk makend dan die leuke gekleurde papiertjes.
Zorg dus op tijd dat je iets met boosheid doet… Onderdruk het niet maar onderzoek wát jou precies heeft geraakt. Heb je vergeten je grenzen aan te geven, voel je je ongezien, verdrietig, teleurgesteld, misschien intens moe omdat je te veel naar jezelf toe hebt getrokken…
Het is jouw taak om te voelen wat jij nodig hebt en daar verantwoordelijkheid voor te nemen.
Jezelf uitspreken geeft vaak al een hele opluchting, een paar uur voor jezelf inplannen meer rust.
Voel je je ongezien door je omgeving, vraag jezelf dan af of jij jezélf wel ziet, voldoende opkomt voor wat jij nodig hebt in plaats van altijd maar invoelend te reageren op je omgeving.
Duw boosheid dus nooit weg. Want juist t wegduwen zorgt er uiteindelijk voor dat alle onderliggende emoties zich opstapelen en vermengen tot één grote brij. Je kunt je wel voorstellen wat er gebeurt wanneer je ook dít weer inslikt…
