December nodigt meestal uit om terug te blikken.
Soms met vreugde, soms met verdriet, teleurstelling of verbazing; “waarom is mij dit overkomen?!”.
Heel eerlijk, toen ik van Vondel afknalde en daardoor m’n bekken brak, schoot dat ook door mij heen.
Terwijl ik alláng weet dat een antwoord uitblijft.
Het is typisch menselijk om te willen begrijpen, vanuit de hoop een oplossing te kunnen vinden.
Terwijl het ‘waarom’ meestal zoek is, of verwarrend, soms zelfs onbegrijpelijk. Na het overlijden van m’n zoon zocht ik ook naar antwoorden. Die ik uiteraard niet vond… Wat mij toen het meeste heeft gesteund was een opstelling waarin duidelijk zichtbaar werd dat ‘vertrouwen’ mij zou helpen. Ik weet nog hoe opstandig ik me daar voelde, want hoezo ‘vertrouwen’ na wat er was gebeurd?! Wat heb ik gehuild op dat moment… Want wat vónd ik het moeilijk om vertrouwen te voelen. In wát dan?! Kon iemand me dat dan óók vertellen?! Ik begreep er niets van, wilde antwoorden!! Maar het gekke was: ergens diep van binnen voelde het kloppend…
Want zodra ik contact kon maken met de representant voor ‘vertrouwen’, ontstond er rust. In de opstelling én in mezelf. Het was m’n hoofd die het moeilijk kon accepteren. Toch, op het moment dat ik me er volledig aan over durfde te geven, brak letterlijk de zon door, precies op dié plek waar we stonden.
Niet veel later kwam tijdens de lessen bij Karen Hamaker een quote voorbij van Carl Jung: “achter de chaos heerst orde”.
Direct kwam de herinnering aan de opstelling omhoog: was dit niet precies de achterliggende boodschap?
Waarschijnlijk is het onze grootste uitdaging: vertrouwen hebben in wat er gebeurt, zónder het te kunnen begrijpen. Onderscheid te maken waar je wel en waar je géén invloed op hebt. Er tóch het beste van te maken.
Te blijven in het ‘hier en nu’, ongeacht hoe moeilijk.
Hoe is dat voor jou: lukt het om hier vrede in te vinden? Troost uit te halen? Dat er een bedoeling lijkt te zijn, zelfs wanneer het als chaos aanvoelt? Het lukt mij inmiddels steeds beter. Soms met weerstand, verdriet, machteloosheid, boosheid. Maar toch elke keer ook met vertrouwen.
Daarom leek mij de visualisatie over een camino een mooie om jullie cadeau te doen, zo aan het eind van het jaar.
Het betekent ‘weg’ of ‘pad’ in het Spaans. Ben je nog niet geabonneerd op m’n nieuwsbrief, stuur me dan een berichtje, dan mail ik je deze. Ik hoop dat het jou meer vertrouwen geeft in alle hectiek van het leven.
Voor nu hele fijne feestdagen en een gezond, liefdevol 2026!
